2014/09/10

එන්න මගෙ එල්ලෙන්න



පරදවා දළ රළ සයුර
සොයාගත් පොඩි දූපතක
උසම තැන සෙවූ මම
කරවීමි මාළිගාවක්
හැකි ලෙසින්
මතකයේ වලාකුල් මත
වාඩි වී සිටි දිළිඳු වූ දැරියට

ඇය ද එය නොදැන
ලොව ද එය නොදැන
දූපතට පමණක් අයිති වූ කාලයෙන්
කල්පයක් ගත වුව ද
නොවුනි එක පලුද්දක්
මාළිගා බිත්ති මත

කල්පයේ හැම කැබැල්ලක් තුල
හෑරුවෙමි...
ගල් බොරළු වැදී තුවාල වන
ඇඟිලි තුඩගින් වැගිරුණු
රුධිරයෙන් පොඟවමින් හිමිහිට
කාෂ්ඨක මහ පොළව

ගැඹුරු පතුලෙන් අතට ගත්තෙමි
දුටු සෙනඟ ඇස් අන්ධ කරවන
ලොවෙන් සැඟවුණු අරුම මිණි කැට
ලොවට නවමු වු අරුම අබරණ

මට කුමකට ද මේ වස්තුව
අමිල වූ වස්තුවක්
මගෙ හිතේ සිටි කල
අබරණ පැළඳුවෙමි ඇගෙ කර
දිළිඳු බව ඇගෙ ගියෙ ද කොයි අත?

ඉතින් දැන් ඈ කුමරියකි
මාළිගාවක වෙසෙන
නොමැත්තක් නොමැති
හරි පුංචි දූපතක

කුමරි මෝරද්දි තව තව
දූපත මදි ය ඇගෙ හිතට
ලෝකටම දැක බලා ගන්නට
තමයි ඇගෙ හිත නැගුණු අදහස...

ඉතින් ඈ විටින් විට
මුහුදු, සමුදුරු උඩින්
චාරිකා කරවීය දස දිග
මාලිගාවෙහි සිටින
කාලෙ අඩු විය ටිකෙන් ටික

ගමන් වියදමට ඇගෙ
කර පැළඳි රන් මාල
විකිණුවෙද උකස් කලෙද
මම නොදන්නා දෙයකි තව

ටිකෙන් ටික ඇය
"දිළිඳු වූ කුමරියක්" වන බව
හිත හිතා සිටි හවස් යාමෙක
මාළිගාවෙහි බිත්තියක කොණ
පිපිරි ගිය සළකුණක් දැක
කඳුළු පොඩ්ඩක් ඇඟිල්ලට ගෙන
බිත්තියේ මේ කවිය ලියනෙමි
කාටවත් නොපෙනෙනා බව දැන

කවිය ලියූ අවසන
මාලිගාවෙහි බාල්කයක්
හුරතලෙන් මට අඬගසයි
"එන්න මගෙ එල්ලෙන්න"

සහන් පද්මසංඛ පීරිස්
(THЕ SAHAN)
2014 සැප්තැම්බර් 10

2014/09/08

කසාදය සහ සොඳුර නුඹ



මිණි ඔටුනු හෙලා බිම
හිස මතවු
කරට ගත්තෙමි සොඳුර
කුරුසියක්...
ආ නිසා නොදැන මා - නුඹ මෙතෙක්
බලා සිටි බව නොදැන - නුඹ මෙතෙක්...

විළි හදවු, වළ දමා
බිය සමඟ
සිතට ගත්තෙමි සොඳුර
ගත් වගක්
නුඹ මගේ හදවතම ගත් වගක් - යළි විටෙක
වුව මටද නොදෙන ලෙස - ගත් වගක්... 

මා සෙවූ , වෙහෙස වී 
ලොව නිබඳ
නුඹ ගෙනාවේ එයයි
සත් වසක්
ඈ වෙතට දන් දෙමින් - සත් වසක්
මා නොලැබු පෙමයි නුඹ ගෙනාවේ - ලෙස මිණක් 

බැදී දෑගිළි එකට
එක් දිනක්
මා ලැබූවේ තවත් 
ඇරඹුමක්
නොදැන නුඹ සිටි වගක් - සඟවගෙන
පෙමක් මා රකිනු හැකි - කල්පයක්...

ඔව්, මෙමා තුරු හිසක් 
පළබරව
බිජු වපුළ,දිරා යන 
තුරු හිසක්
නමුදු නුඹ නමින් තව මල් පිපෙන - සුවඳ දෙන
මළ ත් නුඹෙ පෙම රකින - තුරු හිසක්...

දරන්නට හැකි නොවේ
උර මතට
නුඹ විටෙක ගයන විට
ඇති වගක්
දරන මා දිවි පුරා කුරුසියක් - කිසිදිනෙක
නුඹට බිම හෙළනු බැරි - කුරුසියක්...

සමාවක් දෙනු හැකිද
මා සොඳුර?
තබනු මැන උර මතට 
නුඹෙ පයත්
රැගෙන යන්නෙමි නුඹත් මේ සමඟ - උර මතින්
දමා යනු කෙළෙස නුඹ - මා මළත්..


නදීරා මධුවන්ති රත්නායක
(CANDLEENA)
2014 සැප්තැම්බර් 08

2014/09/07

ආදරය







සියලු දෙවියන් දණින් සිටුවනා ඇති බලය
සැවොම නොහඳුණන සිව් අකුරකින් සැදි පදය
විශ්වයේ ගීතයට අත්වැලෙහි ගායනය
කිසිදු පැනයක් නොමැති පිළිතුරයි ආදරය

මහ ගසක් විහිදනා ලෙසින් අතු හැම අතට
ආදරය මහ ගසකි නොයෙක අතු ඇති වටට
මව් සෙනේ පිය සෙනේ තව සෙනේ අතු මැදට
මහ බරැති අතු පෙලක් වෙන්ව ඇත නුඹෙ හිතට

අනිත බව ගැන කවුරු දෙඩූව ද වැදි බණෙක
සිදුහත් ද බුදු වුණේ සෙනෙහෙ විඳ එක ළඳෙක
විරූපිව සැමට පිළිකුල් වුවත් නුඹ දිනෙක
සිඹිමි අදටත් වඩා එදවසට මගෙ මැණික

ආගමක් නොවූ මට ආදරය අදහන්ට
ආගමක් මවා දුන් ආදරිය, දැනගන්ට
මරණයත් ජීවයත් එක ලෙසින් විඳගන්ට
ආලයක් වේ අපට ලෝකයක් පරදන්ට

සහන් පද්මසංඛ පීරිස්
(THE SAHAN)
2014 සැප්තැම්බර් 7


නරියෙක්ට කවියක්



නරියෙකු ඇවිත්, කවි ලියනා මුහුණු පොතේ
බැටළුවෙකුයැයි හඟවන්නට වෙහෙස වෙතේ
ලියන කියන වැලපෙන දෑ වැදී නෙතේ
ලිඟුවක් ඇති ද නරියට - මට සැකේ සිතේ

පඳුරක් ගාණෙ කවි විසිවෙන ලොවක් වට
කෙදිනක නොවුණි තෝ නම් හරි පොරක් මට
නරියා දකින හැම විට මව මතක් කොට
ෆක් යූ කියමි මැදගිල්ලක් උලුක් කොට

කොපමණ විරිය කෙරුවත්‍ බැහැ හැකි වෙන්න
මගෙ අත නෙලූ මල වෙත විත් රොන් ගන්න
එහෙමැති ලොවක නරි නැටුමන් දැක ඔන්න
කය ඇති සියලු දොරවල් හිනැහෙති මෙන්න


සහන් පද්මසංඛ පීරිස්
(THE SAHAN)
2014 සැප්තැම්බර් 7



2014/09/03

අතථ්‍ය කඳුළු













ලෝකයේ අනෙක් පස
චිත්‍රාගාර තුල මැවෙන
අතථ්‍ය සිහින මත දුවන
නළු සුද්දන් මල විට ගලන
මුහුණු පොත බිතු තෙමන

අංකිත කඳුළු කැට කොහි ද?
අංකිත සොටු දියර හිඟ ද?

පුංචිම රටක තැනක
දහඩිය තුලින් ඉපිද
වේදිකා මතින් නැගිට
පාදම තැනි තථ්‍ය මිනිසුන්
කලා පස පොහොර කර මල විට

සහන් පද්මසංඛ පීරිස්
(THE SAHAN)
2014 සැප්තැම්බර් 03

Bandula withanage, ඉන්දුල විතානගේ sinhala Poems සිංහල කවි


2014/09/01

The Willow Tree චිත්‍රපටය නැරඹුවෙමි




තිස් අවුරුදු අන්ධකාර ජීවිතයක කෙළවර හදිසියේ ඔබ ආලෝකය දුටුවහොත්?????????????

ලොවෙහි පවතින සෑම අපැහැදිලි වර්ණයකම වෙනස කිටි කිටියේ අල්ලාගන්නටත්,තමාගේ ජීවිතය (මැවුම්කාර දෙවියා?) තමාට අහිමි කළ අනිත් උන් ජීවිතය පුරා විදි මාන,හැඩතල,රූප අසුරකින් විදගන්නටත් තැත් කරනු ඇත...

The Willow Tree චිත්‍රපට‍යේ එන Usef ගේ කථාව අපට ගෙන හැර පාන්නේ මානව වර්ගයා උපතින් ගෙනෙන, බොහෝ විට නිරායාසයෙන්.. පිට කෙරෙන බැලු බැල්මට සරල යයි, සාමාන්‍ය යැයි පෙනෙන නමුදූ තමා වටා පවතින සියල්ල සහමුලින් ඉවත් කළ හැකි මුදලකට, වයසකට, තරාතිරමකට හෝ ජන වර්ගයකට සාපේක්ෂ නොවන සිතිවිලි වල විචිත්‍රවත් බවයි, භයානක බවයි...

තමාගේ තිස් අවුරුදු අඳුර හැඩ කළ ආත්මීය සෙනෙහසක් තමාට තිළිණ කළ Roya අතහැර නන්නාදුනන සුරූපී Pari පසුපස යන Usef කෙතරම් අධම පාදඩයෙක්දැයි ඔබට එකවිට සිතෙනු ඇත.එහෙත් ඔබ මදකට Usef ට ආවේස වී විමසා බැලුවහොත්...



නිවසට හා විශ්ව විද්‍යාලයට කොටුව තිබූ තමාගේ (හොඳම කාලය හොරා ගත්) ජීවිතය අළුත් මගක, නිදහස් මගක, වගකීම් අල්ප මගක ගෙන යන්නට ඔහු දරන වෑයම බැලූ බැල්මට අපට පෙන්වන්නේ "නාකියෙකු ළදරුවෙකු" වෙන්නට යන බවයි...

ලෝකයේ හොද නරක, සතුට දුක සහ එකී මෙකී නොකී සෑම හැඟීමක්ම එකිනෙකාට බොහෝ සෙයින් සාපේක්ෂ බව නැවතත් පසක් කර දුන් මේ කථාව කෙළවර... තමාට නොව ලෝකයට අවැසි ලෙස ජීවිතය යලි ගොඩනගාගන්නට තවත් එක් අවස්ථාවක් දෙන ලෙස ඔහු දෙවියන්ගෙන් කරන ආයාචනය, Usef කෙරේ අප සිතෙහි තදබල අනුකම්පාවක් ඇතිකරයි!

නදීරා මධුවන්ති රත්නායක
(CANDLEENA)
2014 සැප්තැම්බර් 01