2014/09/01

The Willow Tree චිත්‍රපටය නැරඹුවෙමි




තිස් අවුරුදු අන්ධකාර ජීවිතයක කෙළවර හදිසියේ ඔබ ආලෝකය දුටුවහොත්?????????????

ලොවෙහි පවතින සෑම අපැහැදිලි වර්ණයකම වෙනස කිටි කිටියේ අල්ලාගන්නටත්,තමාගේ ජීවිතය (මැවුම්කාර දෙවියා?) තමාට අහිමි කළ අනිත් උන් ජීවිතය පුරා විදි මාන,හැඩතල,රූප අසුරකින් විදගන්නටත් තැත් කරනු ඇත...

The Willow Tree චිත්‍රපට‍යේ එන Usef ගේ කථාව අපට ගෙන හැර පාන්නේ මානව වර්ගයා උපතින් ගෙනෙන, බොහෝ විට නිරායාසයෙන්.. පිට කෙරෙන බැලු බැල්මට සරල යයි, සාමාන්‍ය යැයි පෙනෙන නමුදූ තමා වටා පවතින සියල්ල සහමුලින් ඉවත් කළ හැකි මුදලකට, වයසකට, තරාතිරමකට හෝ ජන වර්ගයකට සාපේක්ෂ නොවන සිතිවිලි වල විචිත්‍රවත් බවයි, භයානක බවයි...

තමාගේ තිස් අවුරුදු අඳුර හැඩ කළ ආත්මීය සෙනෙහසක් තමාට තිළිණ කළ Roya අතහැර නන්නාදුනන සුරූපී Pari පසුපස යන Usef කෙතරම් අධම පාදඩයෙක්දැයි ඔබට එකවිට සිතෙනු ඇත.එහෙත් ඔබ මදකට Usef ට ආවේස වී විමසා බැලුවහොත්...



නිවසට හා විශ්ව විද්‍යාලයට කොටුව තිබූ තමාගේ (හොඳම කාලය හොරා ගත්) ජීවිතය අළුත් මගක, නිදහස් මගක, වගකීම් අල්ප මගක ගෙන යන්නට ඔහු දරන වෑයම බැලූ බැල්මට අපට පෙන්වන්නේ "නාකියෙකු ළදරුවෙකු" වෙන්නට යන බවයි...

ලෝකයේ හොද නරක, සතුට දුක සහ එකී මෙකී නොකී සෑම හැඟීමක්ම එකිනෙකාට බොහෝ සෙයින් සාපේක්ෂ බව නැවතත් පසක් කර දුන් මේ කථාව කෙළවර... තමාට නොව ලෝකයට අවැසි ලෙස ජීවිතය යලි ගොඩනගාගන්නට තවත් එක් අවස්ථාවක් දෙන ලෙස ඔහු දෙවියන්ගෙන් කරන ආයාචනය, Usef කෙරේ අප සිතෙහි තදබල අනුකම්පාවක් ඇතිකරයි!

නදීරා මධුවන්ති රත්නායක
(CANDLEENA)
2014 සැප්තැම්බර් 01

2014/08/23

කාලය



දැක ඇති ද සුමිතුර
කාලයේ පැහැය
කාලයේ හැඩය

අල්ලා ඇති ද සුමිතුර
කාලයේ දිග පළල
කාලයේ බර, ගැඹුර

නොවේ සැබෑ ලොව කිසිවිට
අතීතය වර්තමානය හෝ
අනාගතය

හඬන හිනැහෙන
සෙලවෙන මතක
විඳින විඳවන
හැඟුමන් සමඟ
රැයේ නොනිදන
පැතුමන් වලට
තනි නමක්
දී තිබේ කාලය

සහන් පද්මසංඛ පීරිස්
(THE SAHAN)
2014 අගෝස්තු 23
Painting - Salvador Dali

2014/08/10

උඹේ හිතේ මගේ සුවඳ - වගා කෙරුව මං



අතීතයේ මතක රැගෙන
නොහුරු අතේ ගුලි කරගෙන
උඹේ දිහා බලං ඉන්න
උඹට වඩා උඹෙ හදවත
හඳුනා ඇති මං
උඹට වඩා උඹෙ කවි පද
කියවා ඇති මං

උඹේ අතින් කඩදහි මත
අතීතයේ ලියා තැබුණු
කවි පද ගෙන පරිස්සමට
අද දවසේ උඹ ලියනා
කවි පද හා ගලපාලා
වෙනස හොයන මං
මා දකිනා වෙනස දිහා
බලං ඉන්න මං

ලෝකය මැද හුදෙකලාව
සමඟ වෙසෙන මගේ හිතග
තියුණු බවින් උඹේ හිතේ
තිබුණ හැඩේ වෙනස් කෙරුව
හපන්කාර මං
උඹේ හිතේ මගේ සුවඳ
වගා කෙරුව මං

සහන් පද්මසංඛ පීරිස්
(THE SAHAN)
2014 අගෝස්තු 10
Picture - Eli Craven


2014/08/08

ප්‍රේමය යනු සිරගෙයයි


Created with Adobe Photoshop CS6
THE SAHAN © 2014

ප්‍රේමය යනු නිදහසයි කියන දේ කවදාවත් මම විශ්වාස කරන්නෑ! මම විශ්වාස කරන සැබෑ ප්‍රේමයක් තුල අනිවාර්යෙන් සිරගෙයක් තිබිය යුතුමයි! ඒ සිරගෙය ඇතැම් විට හැරෙන්නවත් බැරි අඟල් ගණනක වපසරියක් සහිත වූවක් විය හැකියි. ඇතැම් විට රටක් ලෝකයක් තරම් විශාල විය හැකියි. ඒ වගේම, පෙම් කරන දෙදෙනා ජීවත් විය යුත්තේ සිරගෙවල් දෙකක් තුල නොවෙයි. එකම සිරගෙයක් තුලයි. ඒ වගේම, වැදගත්ම කාරණාව වන්නේ, මොන මොන වේදනා කරදර මැද වුවත්, දෙදෙනාම සිරගෙයට ආදරය කිරීමයි. සිරගෙයි සිරවීමට ආසා කිරීමයි.

ප්‍රේමය යනු නිදහසයි කියනා සංකල්පය ක්‍රියාත්මක වන ප්‍රේමාවකාශයකට වැඩි පැවැත්මක් තිබේවියි කියලා මං හිතන්නෑ. එතකොට ඒක නිකං හිපි ප්‍රේමයක් වේවි. ලිංගිකත්වයට පමණක් නොවෙයි මිනිස් ජීවිත වටා කරකැවෙන සෑම දෙයකමටම ප්‍රේමයේදී සීමාවක්, සිරගෙයක් තිබිය යුතුයි. මා මෙයින් අදහස් කරන්නේ අනිකාව හිර කිරීමෙන්, සීමා නීති පැනවීමෙන් ප්‍රේම කල යුතුමයි කියලා නොවෙයි. සිරගත විය යුත්තේ දෙදෙනා එකටමයි. ස්වකැමැත්තෙන්මයි. සිරගෙයෙහි වපසරිය තීරණය කර, එය තනන්නෙත් දෙදෙනාමයි. එය එකිනෙකාට රිදවීම අරමුණු කොට නොව, එකිනෙකාගේ යහපත සඳහායි.

සහන් පද්මසංඛ පීරිස්
(THE SAHAN)
2014 අගෝස්තු 08
Picture - THE SAHAN

2014/08/06

ඛේදය මඟහැරි ප්‍රේමය









ඛේදයේ පෙරවදන අබියස
ප්‍රේමයේ දිය බඳුන ඉහිරුණි
අකුරු බොඳ වී මැකී ගොස් එහි
ස්නේහයේ නෙක රටා දිස් වුණි

කඳුළු වරුසා හලනු රිසියෙන්
සිටි වළාකුල් සැණින් සැඟවුණි
සොබා ලොව සිත උමතු ගන්වන
සුවඳ විහිදා මලින් හැඩ වුණි

තෙමුණු දෙනයන සුවෙන් තදකොට
දෙතොල් අග ලුණු කඳුළු රස බොමි
හසිත පෙති පිපෙනා තුරා නුඹෙ
මුලු ගතම හාදුවෙන් මණිනෙමි

සහන් පද්මසංඛ පීරිස්
(THE SAHAN)
2014 අගෝස්තු 06

2014/07/29

ජීවිතයෙන් උපන් ආදරය සහ ආදරයෙන් උපන් ජීවිතය



හදිසියේ ගිලන් වුණෙමි. නොනිදා පහන් කල රෑ සහ උණෙන් සහ ජඨරදාහයෙන් පීඩිත දහවල පැය, වරු, දවස් ගණන් මම රෝහල් ඇද මත ගෙවා දැමුවෙමි. මා වටා බොහෝ අය ගැවසිණි. මා බලන්නට බොහෝ අය පැමිණ තිබිණි. කෑම බීමද, ජීවත් වීමට අවශ්‍ය අනෙකුත් මූලික සාධක මා වටා තිබියදීත්, දරාගත නොහෙන පාළුවකින් හා කලකිරීමකින් මම පෙළෙන්නට වුණෙමි. පැය හයෙන් හය ගිලින පැරසිටමෝල් පෙත්තකට පිං සිදුවන්නට මද වේලාවකට දමන සිහින් දහදිය බිඳු කිහිපයක් හැරෙන්නට ඇඟ කිලිපොලන සීතල, මොහොතකටවත් මා කෙරෙන් පලා නොගියේය. සම විනිවිදි කැනියුලා තුඩින් ඇඟ තුළට දුවන සේලයින් බිඳෙන් බිඳ හිස්වන මන්දගාමී ගතිය, අර පාළුවට එක් කළේ දැඩි නොසන්සුන් බවකි.

රෝහල් ඇද මත මා දිගා කල මොහොතේ පටන් මම දැඩි නොඉවසිලිමත් බවකින් පෙළුණෙමි. සුපුරුදු ලෙංගතු අත්‍යවශ්‍ය යමක අවශ්‍යතාව මට තදින් දැනෙන්නට විය. මට ගෙදර යාමට ඕනෑ විය. ඔව්! මගේ ඒ නිදහස් කාමරයට. ජනේලය අසල වෙන් කළ පුටුවට. මට හුරු පුරුදු පරිසරයට. ඒ හැමටම වඩා මගේ හදවතට දැනෙන ඒ සියල්ල වෙලාගත් මායාමය ශක්තිය මට දැනෙන තැන. එතැන! මට දැනුණ ඒ අඩුව!

ජීවිතය හා මරණය අතර අරගල කරන, නැතිනම් ගිලන් ඇද මත සුව නින්දකට වැටී සිටින, පිටත බංකුවක් මත හිදගෙන ඔහේ අවිනිශ්චිත සුසුම්ලන මා වැනිම මනුෂ්‍ය ප්‍රාණීන් අතර, අන් අයගෙන් වෙන් කොට මා නගා සිටුවීමට තැත් කළ ඒ ජීවමය ශක්තිය... මම එය කෙරෙහි දැඩිව විශ්වාස‍ය තබන්නට වීමි. ඒ "ආදරණීය" අදෘශ්‍යමාන හස්තය මට ජීවිතය පිළිබදව බලාපොරොත්තු ගෙනෙන අතරතුර, මව විසින් බලෙන් කට තුළට හලන ලද ආහාර සියල්ල සෑම අතින්ම පිටවන්නට වීමත්, සෑම උදයක නහර තුළින් සිරිංජරය උරන රුධිරයෙහි තත්වය අයහපත් අතට පත් වීමත් මා බිමට ඇද දමන්නට විය.

එපමණක්ද, මම රෑ පුරා නිදි වර්ජිත වූයෙමි. දවසක්, දෙකක් නොව සම්පූර්ණ තුනක්....! උද්‍යානයන්හි වෙසෙන කතා කළ නොහැකි කිරිගරුඬ පිළිම ද, රාත්‍රිය ගෙනෙන මැරුණු මිනිසුන්ගේ අවතාර සහ කළු බළලුන් ද (මහගමසේකර) ඒ නිදි නැති රාත්‍රීන්හි මා වටා සැරිසන්නට විය. "ජීවිතය, ආදරය හා මරණය". සිතන්නට පණක් ලැබි සෑම විටකම මම ඒ ගැන සිතන්නට වීමි. එය මට ජීවිතය ගැන සිහින අත් හරින්නටත්, විටෙක අල්ලාගන්නටත් උපකාර විය. මම වැටුණෙමි. නැගී සිටියෙමි. නැවත වැටුණෙමි. නමුදු, මටම අයිතිව තිබූ ඒ ශක්තිය මා වටා සැරිසරන බව, මට නැගී සිටින්නට සන් කරන බව මට නොපෙනුනා නොවේ. කෙසේ හෝ දින කිහිපයක අරගලයකින් පසු මා යන්තම් සුවය ලැබීමෙන්, වෛද්‍යවරුන්ට අසන්නට ලැබුණු මගේ කන් කරච්චලයේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස මම ගෙදර ආවෙමි.

ඔහෝ..!
ගෙදර ආ මම ඒ අද්‍රශ්‍යමාන ශක්තිය හඳුනාගතිමි. ආදරය, ආදර වදන්, සෙනෙහස, අස්වැසිල්ල, සැලකිල්ල, ආරක්ෂාව..
මම "ආදරය" කරමි. මම හදවතේ ගැඹුරුම තැනට දැනෙන "ආලය" විඳිමි. එයින් මම වර්ණවත් කරමි.
ඉරෙහි රැස් වැදි වළාකුල් කොන් අග රිදියෙන් ද,
ගහකොළ, වැල්, ඵල, පොතු, දුඹුරු-කොළ පැහැයෙන් ද,
ඈත කඳු මැදින් ඇද හැලෙන ඇලි කිරි පැහැයෙන් ද,
සමුදුර සොයා යන සෑම දිය අඟලක්ම නිල් පැහැයෙන් ද,
දණක් උස තණ වැඩුණු තැනිතලා පලා පැහැයෙන් ද,
අවරගිර හිරු ගිලෙන ක්ෂිතිජය රන් පැහැයෙන් ද,
රාත්‍රියේ රහසේ පිපෙන සෑම මලක් සුදු පැහැයෙන් ද,
නිශාන්තයේ සඳ ගලන වැව් තලා අළු පැහැයෙන් ද,
තාප ජ්වලිත මහා කතර බිම් කහ පැහැයෙන් ද,
පැටලෙන වෙළෙන නයි පොළොං වන් මං මාවත් කලු පැහැයෙන් ද මම වර්ණවත් කරමි.
ඒ මගේ හද පත්ලට දැනෙන ආනන්දජනක සිතුවිලි වල පැහැයයි. මා මගේ දෙනෙතින් දකින්නේ හදෙහි වැදී පරාවර්තිත ඒ සෙනෙහෙබර සිතුවිලි සමුදායෙන් වර්ණවත් වූ ලෝකයයි. තත්පරයෙන් තත්පරය, විනාඩියෙන් විනාඩිය, පැයෙන් පැය, දිනෙන් දින මම ඒ වර්ණයන්ට, වඩා සංවේදී වූයෙමි. දැන් ඒවායේ නියම පැහැය මට පෙනෙන්නට පටන් ගෙන ඇත. කොටින්ම, මගේ මුළු ආත්මයම ඔබට, ඔබේ හදවතට නතුව ඇත. මා එයට ඇලුම් කරමි. ඒ මායාමය අවනත බවෙන් මිදෙන්නට මට උවමනා නැත. දැන් මා ජීවත් කොට තබන ප්‍රාණ වායුවේ රැඳී ඇති වටිනාම දේ එයයි.

මම මැරෙන්නට බය වෙමි. ගිලන් වන්නට බය වෙමි. සුව වී ගෙදර පැමිණි පසු මට අසන්නට ලැබුණු මාගේ සගයෙකුගේ මරණයත්, Andre Gide විසින් රචිත Immoralist නව කථාවේ එන "මිෂෙල්", ක්ෂය රෝගයෙන් තම ජීවිතය ගලවා ගන්නට දරන වෑයමත්, තව තව කුඩා සිදුවීම් කිහිපයකුත්, මට ජීවිතය පිළිබඳ අවිනිශ්චිත හැඟීම් දනවන්නට තැත් කරයි. නිදි වර්ජිත රෝහල් ඇඳේ ගත කරමින් මා කල්පනා කල දේවල් වල ප්‍රතිඵලයක් ලෙසයි මා එය දකින්නේ. ඒත් ඒ සෑම අවස්ථාවකදීම ආදරය සමඟ ගෙනෙන අස්වැසිල්ල, ආරක්ෂාව මගේ හදවත උණුසුම් කරයි. මා ජීවත් වන බව මට හඟවයි. එය කෙතරම් මා ආරක්ෂා කරන පවුරක් බවට පත්ව ඇත්දැයි මට දැනෙන්නේ, මොහොතක වුව ඒ ප්‍රේමනීය සිතින් දැනෙන දුරස් බව, දැනුදු වැඩි කරන මාගේ හෘද ස්පන්දනයයි. එයින් මෙපිට ලෝකයකට මට ඉතිරි වනු ඇත්තේ, අතීතයකින් හා අනාගතයකින් තොර කෙසේ හෝ ගෙවා දැමීමට ඉතිරි අද දවසක් සහ අවර්ණ ලෝකයක් පමණි.

ගිලන් බව මට පෙන්වා දුන්නේ, ආදරයේ මට දැනෙන වටිනාකමයි.. රක්ෂිතබවයි.. අස්වැසිල්ලයි.. එය මගේ ප්‍රාණයට මුසු වී හමාරය. දැනුදු මා හද ගැහෙයි. වේගයෙන් ගැහෙයි. දෙනෙතින් කඳුළක් වැටෙයි. හදවත ඉන් තෙමෙයි.

නදීරා මධුවන්ති රත්නායක
(CANDLEENA)
2014 ජුලි 29